Ανεξάρτητα τώρα από Άδωνι και Μπόμπολα, Καναδούς και Σια, σκέφτομαι πως αν ήμουν εργαζόμενος στα ορυχεία και ένοιωθα να κινδυνεύω να χάσω τη δουλειά μου, προφανώς κι ενστικτωδώς θα έπαιρνα μέρος σε διαδήλωση του ΝΑΙ. Το θέμα όμως είναι πως η λειτουργία του ορυχείου είναι μια βόμβα για το περιβάλλον και για τις εργασίες και τις ζωές του υπόλοιπου πληθυσμού. Το μετά θα είναι ένας κρανίου τόπος. Αν η κυβέρνηση θέλει και μπορεί να σταματήσει την εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές, θα πρέπει εξάπαντος να φροντίσει τους εργαζόμενους στο ορυχείο. Να φροντίσει οπωσδήποτε να βρουν δουλειά. Διαφορετικά η νίκη θα είναι μισή.

Στη διαδήλωση όλα ήταν εκεί. Ίδια και απαράλλαχτα όπως και στις προηγούμενες με το αίτημα αυτό. Συν τους καταληψίες της πρυτανείας του Πανεπιστημίου στην Πανεπιστημίου, που ήταν περικυκλωμένη από αστυνομικούς. Δε μου άρεσε καθόλου αυτό το σκηνικό της κατάληψης, αυτή η λαβωματιά στα πράματα της Παιδείας μας, που όπως και να το κάνουμε έχει τα χάλια της. Τέτοιες, υποτίθεται πολιτικές πράξεις, πιστεύω ότι την φθείρουν ακόμα περισσότερο. Και από τη στιγμή που η Πρυτανεία ζήτησε τη βοήθεια της Πολιτείας για να εκδιώξει τους καταληψίες, το πράμα θα πρέπει να τελειώνει. 

Με εκνεύρισαν επίσης τα παιδιά με τις κουκούλες. Κρατώντας καδρόνια και πέτρες στα χέρια τους ήταν κολλημένοι στην πορεία των άλλων που δεν είχαν σκοπό να προκαλέσουν εντάσεις, να ανάψουν φωτιές και να έρθουν σε σύγκρουση με τα ΜΑΤ. Μπορεί να έχουν τα ίδια αιτήματα, αλλά στις προθέσεις τους δεν είναι η χρήση των ίδιων μέσων. Οπότε, κάποτε δεν θα πρέπει οι εκ πεποιθήσεως ειρηνικοί διαδηλωτές να απομακρύνουν τους πολεμοχαρείς που σαν παράσιτα κολλάνε πάνω τους;

Τριάντα χρόνια κρατά αυτή η προσκόλληση και το μόνο που έχει καταφέρει είναι να θεωρείται επιτυχής μία διαδήλωση αν μαζεύει 20 χιλ. κόσμο. Είμαι περίεργος για το πότε οι σοβαροί οργανωτές, που όντως νοιάζονται για την διεκδικητική δύναμη των διαδηλώσεων, θα αποφασίσουν να χωρίσουν τα τσανάκια τους από αυτά τα περίεργα όντα που παριστάνουν τους επαναστάτες. Αυτοί στο δια ταύτα, είναι χρήσιμοι μόνο στα κανάλια. Με τις συγκρούσεις ανεβάζουν τη τηλεθέασή τους και καθηλώνουν τον πολύ τον κόσμο στο σπίτι του, εκφοβίζοντάς τον. Τα κανάλια δηλαδή και τα ΜΑΤ, τη δουλειά τους κάνουν και την κάνουν καλά. Οι αγωνιστές δεν κάνουν καθόλου καλά τη δικιά τους δουλειά κι αυτό είναι το δράμα.

Όταν πεσμένος γύρισα σπίτι, για αποσυμπίεση έψαξα να μάθω γι'αυτήν την Kovacs. Κι έμαθα ότι η Σάρομ Κόβακς είναι μια 25χρονη Ολλανδέζα. Το κουφό είναι πως γνώρισε τον διάσημο παραγωγό Όσκαρ Όλεμαν μέσω fb. Κάποια μέρα του έστειλε τον σύνδεσμο των τραγουδιών της κι αυτός, όπως δήλωσε, έπαθε. Όταν μάλιστα στην πρώτη τους συνάντηση είδε μπροστά του ένα λευκό κορίτσι με ξυρισμένο κεφάλι (διότι είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι ήταν μακρομαλλούσα μαύρη) και με ένα στυλάκι ελαφρώς περίεργο, τότε ακαριαίως αποφάσισε να προχωρήσει τη δουλειά μαζί της.

Στα 15της η Σάρομ αποφάσισε να φύγει από το σπίτι της και να μείνει μόνη της. Από μια τελευταία συνέντευξή της ξεχωρίσαμε τα κλασσικά, αυτά που πάντα μας αρέσει να τα ακούμε: "Ξεκίνησα από το μηδέν. Οι δάσκαλοί μου με συμβούλευαν να εγκαταλείψω το τραγούδι. Δεν σταμάτησα να δουλεύω σκληρά μέχρι που είδα τα πρώτα ικανοποιητικά αποτελέσματα. Νομίζω ότι ξέφυγα από τον μεγάλο κίνδυνο να χάσω τον εαυτό μου. Γι' αυτό λέω, πως δεν πρέπει να ακούς τους άλλους όταν προσπαθούν να σε κάνουν κάτι που εκείνοι θέλουν κι όχι εσύ. Αυτό που θεωρώ σημαντικό είναι να είσαι εσύ, ειλικρινής και αυθεντικός. Από τα 15μου που άρχισα να τραγουδώ στους δρόμους, έψαχνα να βρω το προσωπικό μου στυλ. Από τότε που το βρήκα προσπαθώ με σκληρή δουλειά να το εξελίσσω συνεχώς. Νομίζω ότι πάνω κάτω αυτά πρέπει να κάνει όποιος αγαπά το όνειρό του".

Η ίδια παρουσιάζει τον εαυτό της ως ένα κορίτσι ακραίο, σκοτεινό και ρομαντικό. Θεωρεί ότι είναι πεισματάρα και δυναμική. Το πρώτο της άλμπουμ "Shades of black" το ηχογράφησε στα στούντιο της Αβάνας με Κουβανούς μουσικούς. Το πιο δημοφιλές τραγούδι από αυτό το άλμπουμ είναι το "My love". Αν ήμουν η Κόβακς στις δύο συναυλίες μου στην Αθήνα και στην Θεσ/νίκη, θα το αφιέρωνα στους εργαζόμενους στα ορυχεία και στους εργαζόμενους έξω από αυτά. Με την ελπίδα να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση. Μ'αυτή τη βαθιά και αισθαντική φωνή της ίσως και να τους έπειθα να δώσουν τα χέρια, και να προσπαθήσουν να βρουν μία λύση από κοινού, μια λύση για το κοινό τους συμφέρον. Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει μια τέτοια λύση, όχι φυσικά κάπου κρυμμένη, αλλά ως δυνατότητα στα μυαλά και στις καρδιές των ανθρώπων που μπορούν να βλέπουν ψύχραιμα πέρα από τη μύτη του δικαίου τους, ε;