Στις 10 Δεκεμβρίου 1957 ο διάσημος φιλόσοφος και συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ σε ηλικία 44 ετών παρευρέθηκε στην τελετή απονομής των Βραβείων Νόμπελ. Ήταν η ενδέκατη φορά που ο Καμύ συγκαταλεγόταν ανάμεσα στους υποψήφιους για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Αυτήν τη φορά, όμως, η Σουηδική Ακαδημία επέλεξε τον Γάλλο συγγραφέα για να απονείμει το βραβείο, τιμώντας τον «για τη σημαντική λογοτεχνική του παραγωγή, η οποία με καθαρή ειλικρίνεια φωτίζει τα προβλήματα της ανθρώπινης συνείδησης στην εποχή μας». Κατά την παραλαβή του βραβείου του ο Καμύ δήλωσε πως «προσωπικά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την τέχνη μου, αλλά δεν τοποθέτησα ποτέ την τέχνη αυτήν πάνω απ’ όλα. […] Η τέχνη δεν είναι στα μάτια μου μοναχική απόλαυση, είναι μέσο να συγκινεί κανείς το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων».Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε το 1913 στο Μοντοβί της Αλγερίας, εδάφους τότε της Γαλλίας, σε μια φτωχή οικογένεια Γάλλων μεταναστών. Δεν γνώρισε ποτέ τον αλσατικής καταγωγής αγρότη πατέρα του Λυσιέν, καθότι εκείνος έχασε τη ζωή του στις πρώτες πολεμικές επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το φθινόπωρο του 1914. Στη συνέχεια, μετακόμισε με την ισπανικής καταγωγής μητέρα του Καθρίν Ελέν και άλλους συγγενείς του στο Αλγέρι, πόλη στην οποία πέρασε τα εφηβικά και νεανικά του χρόνια. Μεγαλώνοντας ανέπτυξε ιδιαίτερη αγάπη για το ποδόσφαιρο. Το 1933 άρχισε τη φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο στο Αλγέρι, όπου σπούδασε φιλοσοφία. Αγωνίστηκε πάντως με πάθος για την εξάλειψη των ανισοτήτων ανάμεσα στους Ευρωπαίους και τους ντόπιους της Αλγερίας. Παρόλο αυτό έζησε φέροντας το στίγμα ενός ανθρώπου που μεγάλωσε στην Αλγερία.
Το 1938 ξεκίνησε να εργάζεται για την αριστερή εφημερίδα Alger républicain. Όταν η εφημερίδα έκλεισε, το 1940, μετέβη στο Παρίσι, όπου έπιασε δουλειά ως αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Paris-Soir. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής του Παρισίου, ο Καμύ δημοσίευσε δύο από τα σημαντικότερα έργα του, τον Ξένο και τον Μύθο του Σίσυφου, όπου και ανέπτυξε πολλές από τις φιλοσοφικές ιδέες του. Ο «κύκλος του παράλογου», όπως ο ίδιος ταξινόμησε το έργο του, συμπληρώθηκε τα επόμενα χρόνια από τα θεατρικά έργα Η παρεξήγηση και Καλιγούλας. Οι συναναστροφές του με ανθρώπους της γαλλικής αντίστασης οπωσδήποτε επηρέασαν τη σκέψη του. Έγινε φίλος με τον Σαρτρ και μέλος ενός κύκλου αριστερών διανοούμενων στον οποίο ανήκαν επίσης η Σιμόν ντε Μποβάρ και ο Αντρέ Μπρετόν.
Δύο μόλις χρόνια μετά την παραλαβή του Βραβείου Νόμπελ ο Καμύ σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα. Ο εκδότης Μισέλ Γκαλιμάρ οδηγούσε ένα εντυπωσιακό μαύρο Facel-Vega έχοντας συνοδηγό του τον Καμύ. Ξαφνικά, ενδεχομένως εξαιτίας του πάγου στο οδόστρωμα, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου, το οποίο προσέκρουσε με μεγάλη ταχύτητα σε ένα δέντρο, με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους οι δύο επιβαίνοντες. Το ημερολόγιο έγραφε 4 Ιανουαρίου 1960. Κατά ειρωνεία της τύχης, ο Καμύ είχε υποστηρίξει στο παρελθόν πως δεν υπάρχει τίποτα πιο παράλογο στον κόσμο από το να χάνει κανείς τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα.
Ουμπέρτο Έκο
Ο Ουμπέρτο Έκο γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου του 1932 στην Αλεσάντρια. Αν και αρχικά παρακολούθησε σπουδές Νομικής, εγκατέλειψε αυτό τον τομέα και ακολούθησε σπουδές Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας. Από το 1962 ως το τέλος του 1970 ο Έκο ανέπτυξε τη δική του θεωρία στη Σημειολογία.Μέσα στη δεκαετία του ’70, άρχισε να γράφει τα μυθιστορήματά του, κάνοντας την αρχή με Το όνομα του ρόδου, που τιμήθηκε με το βραβείο Strega το 1981 και το Medicis Etranger το 1982, ενώ πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.Ο ΄Εκο περνούσε τον καιρό του με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους ανάμεσα στο σπίτι του στο Μιλάνο (ένα διαμέρισμα-λαβύρινθο με μια βιβλιοθήκη 30.000 βιβλίων) και στο εξοχικό του στο Ρίμινι.